Romanen Kaninbyen er skrevet av den norske forfattaren Arild Rein. Boka kom ut i 2004, og blei publisert av forlaget ‘’Det Norske Samlaget’’. Rein vart fødd i Stavanger året 1906. Han blei kåra av Stavangers befolkning til Stavanger Europeiske Kulturbys forfattar 2008 med boka “Kaninbyen”. Dei tre romanane “Hundedagane”, “Grisekoret” og “Kaninbyen” blir til saman Stavangertrilogien, kor me får sjå eit portrett av Stavanger og undersida frå den perioden då oljeindustrien forandra byen.
I romanen møter me Jonny Roxmann, ein tidligare politimann som nå er dømd for hallik virksomheit. Han solte leilegheita han fikk av mora si, og bor nå i Kolonihagen sin. Han får alt han treng ved å stele mat og pengar frå andre folk, samtidig som han driv med forsikringssvindel. Målet hans er å tene eit par tusenlappar ved å ha ei potetvogn på Gladmatfestivalen, kvar han selje bakt potet. Pengane han tene skal han bruka på å reisa langt vekk frå Stavanger, til eit varmare strøk.
Etter kvart utover i boka utviklar han eit forhold til thailandske Kim, og han forelskar seg (mot alle odds). Me får i slutten av boka vita at Kim er ein menneskesmuglar.
Boka fortel om Jonny og hans tankar om Stavanger og dei som bur der.
Boka er ei seriøs og realistisk bok fordi me får sjå korleis vanlege personar er, og ikkje berre folk som lever i ei verd kor alt er OK. Rein refererar til stadar i Stavanger kvar me kan kjenne oss igjen i miljøet.
Oppsettet av boka har ingen spesiell hending, som gjer at ein lett dett av og berre leser for å lese, men ikkje likar boka. Dette gjer fort boka til ei bok du ikkje anbefalar til vener og familie.
Mi personlige meining av boka er først og fremst utrolig kjedelig. Den hadde ingen fast handling, og boka var litt vanskelig å forstå. Eg klarde ikkje alltid å følja med, og blei veldig frustrert over alle banneorda Rein brukte. Eg kjem også frå Stavanger, og likar ikkje når nokon snakkar dårleg om Stavanger, slik som ‘’Eg trong lengre og meir eksotiske feriar for kvart år so gjekk, for å halde ut det humørlause og drepande sjølhøgtidelege Stavanger’’ (Rein, 2004, s. 51).
Boka passer betre til vaksne over 30 år, og ikkje til ungdommar som ikkje har godt av å lesa slike deprimerande og pessimistiske bøkar.
Om eg skulle sett bort ifrå alt det negative, er boka ei grei bok ettersom at eg kjennar meg igjen i miljøet og veit f. eks kor kolonihagen til Jonny på Eiganes er, og eg veit om Gladmatfestivalen.
Kilder:
Rein, Arild, 2004, Kaninbyen, Det Norske Samlaget, Oslo.
Tuxen, Vanessa 2009. Bokanmeldelse av romanen kaninbyen.På blogspot.com. Lokalisert 25.02.2011: http://vanessatuxen.blogspot.com/2009/01/bokanmeldelse-av-romanen-kaninbyen.html I romanen møter me Jonny Roxmann, ein tidligare politimann som nå er dømd for hallik virksomheit. Han solte leilegheita han fikk av mora si, og bor nå i Kolonihagen sin. Han får alt han treng ved å stele mat og pengar frå andre folk, samtidig som han driv med forsikringssvindel. Målet hans er å tene eit par tusenlappar ved å ha ei potetvogn på Gladmatfestivalen, kvar han selje bakt potet. Pengane han tene skal han bruka på å reisa langt vekk frå Stavanger, til eit varmare strøk.
Etter kvart utover i boka utviklar han eit forhold til thailandske Kim, og han forelskar seg (mot alle odds). Me får i slutten av boka vita at Kim er ein menneskesmuglar.
Boka fortel om Jonny og hans tankar om Stavanger og dei som bur der.
Boka er ei seriøs og realistisk bok fordi me får sjå korleis vanlege personar er, og ikkje berre folk som lever i ei verd kor alt er OK. Rein refererar til stadar i Stavanger kvar me kan kjenne oss igjen i miljøet.
Oppsettet av boka har ingen spesiell hending, som gjer at ein lett dett av og berre leser for å lese, men ikkje likar boka. Dette gjer fort boka til ei bok du ikkje anbefalar til vener og familie.
Mi personlige meining av boka er først og fremst utrolig kjedelig. Den hadde ingen fast handling, og boka var litt vanskelig å forstå. Eg klarde ikkje alltid å følja med, og blei veldig frustrert over alle banneorda Rein brukte. Eg kjem også frå Stavanger, og likar ikkje når nokon snakkar dårleg om Stavanger, slik som ‘’Eg trong lengre og meir eksotiske feriar for kvart år so gjekk, for å halde ut det humørlause og drepande sjølhøgtidelege Stavanger’’ (Rein, 2004, s. 51).
Boka passer betre til vaksne over 30 år, og ikkje til ungdommar som ikkje har godt av å lesa slike deprimerande og pessimistiske bøkar.
Om eg skulle sett bort ifrå alt det negative, er boka ei grei bok ettersom at eg kjennar meg igjen i miljøet og veit f. eks kor kolonihagen til Jonny på Eiganes er, og eg veit om Gladmatfestivalen.
Kilder:
Rein, Arild, 2004, Kaninbyen, Det Norske Samlaget, Oslo.
http://www.flickr.com/photos/67681928@N00/102591550
